Kolping Boys E-Selectie

Elke week probeer ik een leuk en reëel stukje te schrijven over de laatste wedstrijd van onze mannen uit de E-2. Of dit ook daadwerkelijk lukt laat ik aan een ieder z’n eigen idee over. Het feit wil wel dat een stukje schrijven altijd leuker en makkelijker is als je praat over een gewonnen wedstrijd. Maar naar mijn idee kan je onze kanjers niet verkopen dat verliezen ook bij het spelletje hoort als je dan vervolgens zelf verstek laten gaan v.w.b. het schrijven van een stukje, als er een keer NIET gewonnen word.

Deze mooie herfst ochtend begon bij ons eigen vertrouwde kantine waar we moesten verzamelen om uiterlijk 09:30 uur. Vanaf daar zijn we richting het altijd gezellige Egmond gereden voor de op papier hele lastige uitwedstrijd tegen mede kampioens kandidaat Zeevogels E-1.
Trainer Steven (hopelijk heb ik de naam nu WEL goed geschreven) wilde dat de mannen dit keer goed en geconcentreerd uit de startblokken zouden komen. En na het eerste fluitsignaal leek dat ook echt het geval te zijn. Er werd vroeg druk gezet en ze lieten de bal lekker rond gaan. Hier kwamen dan ook een paar kansjes uit voort, maar helaas werden deze nog niet verzilverd.
Een voetbalwed zegt dat als je zelf niet scoort dat dan de tegenstander dit graag voor je doet. En helaas voor onze E-2 bleek deze vlieger ook nu op te gaan. Na een zeer fraai uitgespeelde aanval van Zeevogels, wisten ze op een al even fraaie manier keurig de bal binnen te schieten. Dit betekende de 1-0 achterstand. Opzich was er natuurlijk nog helemaal niets aan de hand, ware het niet, dat door een kleine vlaag van verstandsverbijstering achterin binnen no time ook de 2-0 op het scorebord stond !!!
Dit leek even een dreun te zijn voor onze mannen en vanaf dat moment rook de tegenstander ( gelukkig spreekwoordelijk bedoeld ) bloed. De ene aanval na de andere volgde richting ons doel en we kwamen zelf niet meer aan voetballen toe. Hieruit volgde dan ook de 3-0 en zelfs de 4-0.
Gelukkig lieten ze zien dat de weergaloze ommekeer tegen Berdos (terug komen van een behoorlijke achterstand) geen toeval leek te zijn. De ruggen werden gerecht, de schouders gingen omhoog en voor we het langs de kant goed en wel besefte stond het opeens 4-2 wat ook de ruststand was overigens.

Ook dit keer leek er een hele groep andere spelers uit de kleedkamer te komen. De beteuterde koppies van het einde van de eerste helft waren verdwenen en hiervoor kwamen lachende gezichten tevoorschijn die overduidelijk zin hadden in de tweede helft. Dit bleef zelfs het geval nadat Zeevogels toch de 5-2 liet noteren kort na rust.
Aangemoedigd door onze altijd positief ingestelde trainer / leider bleven onze spelers knokken voor wat ze waard waren. Dit resulteerde dan ook in een 5-3 en in de allerlaatste seconde van de wedstrijd ook nog de 5-4. 

Mannen en ouders, ik denk dat we met z’n alle kunnen concluderen (hoe pijnlijk het misschien ook is) dat we vandaag terecht verloren hebben van een hele goede en vooral hele leuke tegenstander.
Dit alles neemt niet weg dat het natuurlijk wel heel jammer is en dat we waarschijnlijk genoegen zullen moeten nemen met een 1 of 2 plaatsjes onder de toekomstige kampioen. Maar, zoals eerder vermeld, is een kampioenschap slechts de slagroom op de taart en niet het belangrijkste. Laat jullie hier dan ook niet door van de wijs brengen en blijf jullie beseffen dat jullie het NU al tot een heel goed en geslaagde eerste seizoens helft hebben gebracht.

Blijf geloven in jullie zelf, volop inzet tonen zoals we van jullie gewend zijn en ik weet zeker dat ik namens alles ouders en overige supporters kan zeggen dat we wekelijks van jullie genieten en dat we allemaal super trots op jullie zijn ….. zonder uitzonderingen !!!

Een heel prettig weekend allemaal en we zien elkaar spoedig weer … een enthousiaste vader !!!